„Kobiecość to nie tylko wewnętrzna siła, chęć życia, dążenie do celu, ale i momentami łzy, które sprawiają, że jesteśmy silniejsze”. „Życie po raku” w cyklu HZ: „Kobiecość to dla mnie…”

W Internecie można spotkać wiele artykułów, które wymieniają najlepsze atrybuty kobiecości i doradzają, jak być bardziej kobiecą. W procesie socjalizacji przygotowywane jesteśmy do pełnienia pewnych ról i zachowywania się w określony sposób, wypełniając odgórnie narzucone wzorce. Jesteśmy więc bombardowane informacjami o tym, co tak na prawdę nas określa i decyduje, że jesteśmy bardziej lub mniej kobiece od innych. Spotykam się wciąż ze stwierdzeniem, że kobiecość jest bardzo łatwo ocenić na podstawie wyglądu. Jednak z czasem nasz wygląd się zmienia i przestajemy pasować do wcześniej wyznaczonych wzorców. Nie oznacza to przecież, że tracimy własną kobiecość. Zaczynamy odkrywać wtedy jej nowe, nieznane nam dotąd rejony.

Odruchowo chciałam napisać, że liczy się przecież troska, subtelność, wrażliwość i delikatność, które przypisuje się kobietom, jednak byłoby to kolejnym powielaniem granic i standardów. Czy bycie silną i wytrzymałą dyskwalifikuje nas z bycia kobiecymi? Co w momencie kiedy zostaniemy pozbawione słynnych atrybutów kobiecości? Będziemy bez włosów, rzęs, biustu? Czy takie kobiety nie są już kobiece?

Kolejną bohaterką mojego cyklu jest Alicja Czarnecka, znana w mediach społecznościowych jako „Życie po raku„. Ta szczególna kobieta udowodniła, że kobiecość to nie tylko ładny wygląd. Pokonała raka, żegnając swoją pierś i pokazując, że nawet bez cycka można wyglądać seksownie i kobieco. Po jej rekonstrukcji piersi zapytałam ją o jej własną definicję kobiecości. Oto, co odpowiedziała:

Jestem ciekawa, czym dla was jest kobiecość. Jeśli chcesz podzielić się własną definicją, napisz do mnie.