Przejdź do treści

„Cudnie jest być sobą”. Fotografka Zosia LS nie retuszuje zdjęć, bo chce pokazać naturalne piękno ciała

Zosia Lenczewska-Samotyj
Zosia Lenczewska-Samotyj. Zdj: archiwum prywatne
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
Martyna Wojciechowska: zamknięcie placówek ze względu na pandemię COVID-19 spowodowało, że miliony dzieci nie chodzą do szkoły, a hasło „online” jest dla nich abstrakcją
Martyna Wojciechowska: zamknięcie placówek ze względu na pandemię COVID-19 spowodowało, że miliony dzieci nie chodzą do szkoły
kobiecość, seksualnośc, seksowna kobieta
Przez pandemię przestałaś się czuć seksownie? 7 rzeczy, które możesz zrobić, by znów dobrze się poczuć w swoim ciele
Rzeczy, na których jest najwięcej brudu
6 najbrudniejszych rzeczy w twoim domu
W minionym roku wykorzystano blisko 33 tys. zarodków. MZ podało dane odnośnie in vitro w Polsce
Jak się zakochują mężczyźni, a jak kobiety? O tym, jak działa i na czym polega chemia miłości, opowiada prof. dr n. med. Robert Jach
Kobiety zakochują się inaczej niż mężczyźni. Odpowiada za to chemia miłości – wyjaśnia prof. dr n. med. Robert Jach

– Tak naprawdę dużo ważniejsze od tego, żeby super wyglądać, jest to, żeby być wartościowym człowiekiem – uważa Zosia Lenczewska-Samotyj, fotografka znana jako Zosia LS, nomadka, która w ramach projektu KOCHAJ.SIĘ robi zdjęcia w poszukiwaniu duszy i samoakceptacji. W rozmowie z Hello Zdrowie opowiada o mieszkaniu w jaskini, złym samomyśleniu, ciałopozytywności i podwójnej moralności współczesnego świata.

Zosia Lenczewska-Samotyj: Mówmy sobie po imieniu. Jestem Zosia.

Ewa Podsiadły-Natorska: A ja Ewa. Zosiu, opowiedz mi, jak i kiedy powstała idea fotografowania w duchu KOCHAJ.SIĘ.

Wszystko zaczęło się ponad trzy lata temu, kiedy po paromiesięcznej podróży wróciłam do Polski. Nie wiedziałam, w którą stronę mam iść i co ze sobą zrobić. Już od dłuższego czasu robiłam zdjęcia, ale wtedy jeszcze głównie krajobrazowe. Pomału zaczynałam fotografować ludzi i pojawił się ogromny niedosyt, apetyt na więcej. Kupiłam obiektyw stałoogniskowy i pomyślałam: „Ok, spróbuję robić portrety”. Szalenie mi się spodobało. Chciałam rozwijać się w tym kierunku, tylko problem polegał na tym, że jestem człowiekiem z ogromnym poczuciem misji.

View this post on Instagram

Wczoraj znowu moje konto na Facebooku zostało zablokowane. Stało się tak, ponieważ śmieszni obrońcy wydumanej niewinności stwierdzili, że moje zdjęcia rażąco naruszają standardy społeczności. 
Smutno mi. Nie z powodu tego, że nie mogę publikować, a dlatego, jak rażąco wykolejonymi normami kierujemy się w tym świecie. 
 Smutno mi, jak bardzo boimy się naszego ciała. Jak się go wstydzimy. Jedynego domu, który nigdy nie zniknie, nie zrobi nam krzywdy. Największego przyjaciela. Smutno mi, że z ciała – najbardziej integralnej części naszej istoty, z którą pod nagą postacią przychodzimy na świat i nago umieramy – robimy coś złego, niecenzuralnego, skazanego na wykluczenie. 
Smutno mi, jak mocno odklejeni od tego ciała jesteśmy i jak bardzo niezdrowe podejście do niego mamy. Gdy przymykamy oczy na seksistowskie reklamy, uprzedmiotowienie, wulgarne teledyski i wyuzdane zdjęcia, ale nie zgadzamy się na fotografię „zwyczajnej” kobiety, na jej nieprzykryte ciało. W szatniach na basenie chowamy się w przebieralni, na plaży wokół bioder zawiązujemy chustę. Tak, jakby nagość rzucająca się w oczy, brzydka, niedwuznaczna była w porządku, ale ta codzienna, normalna – była czymś złym. 
Smutno mi, gdy oglądam zdjęcia innych fotografów. Kobiety w lateksowej bieliźnie, z wypiętą pupą, stojące w wyzywającej pozycji albo spoglądające z półprzymkniętych powiek z lekko wydętymi ustami. To jest ok, to nie razi. To mnie smuci – podwójne standardy. A przede wszystkim smuci mnie to, że nie pozwalamy sobie odetchnąć. Wciąż jest z nami coś nie tak, wciąż to ciało jest niewystarczające, niedoskonałe. Wiecznie nad nim pracujemy, pastwimy się, głodzimy. I jeszcze później ktoś mówi nam, że nie jest ok dobrze się w nim czuć. Że nie możemy go pokazać, że mamy się zakrywać. Dostajemy sprzeczne sygnały – zewsząd atakują nas reklamy, zdjęcia i filmy ociekające seksem, ale gdy ubierzemy ciut większy dekolt czy krótkie spodenki – jesteśmy tymi, które same na siebie bicz kręcą. Wiele rzeczy w społeczeństwie mnie boli, ale z powodu podejścia do ciała serce krwawi mi najbardziej. Dlatego robię to, co robię – by zmieniać. 

Możecie mi pomóc, możecie udostępniać kochaj – niech dobro leci w świat.

A post shared by KOCHAJ.SIĘ (@kochaj.sie) on

Problem?!

Tak, ponieważ zawsze w swojej pracy szukam celu i sensu. Miałam ogromną chęć zrobienia czegoś dobrego dla świata, dla ludzi, zadziałania w wartościowy sposób. Przyczynkiem do idei, żeby się kochać i spojrzeć na siebie inaczej, była moja historia z zaburzeniami odżywiania. Przez ponad trzy lata walczyłam z bulimią, wcześniej z kompulsywnym objadaniem się, a jeszcze wcześniej z początkami anoreksji. To wszystko uświadomiło mi, jak wiele złego w sobie nosimy, choć często tego nie dostrzegamy. Bo każdy jest na diecie, każdy chce wyglądać super, więc ciągle myśli o swoim wyglądzie i o ciele. Dotarło do mnie, że niekoniecznie jest to coś dobrego. Postanowiłam pokazać kobietom, że są piękne takimi, jakimi są. Że są wartościowe, bo każda z nich jest dobrym człowiekiem, a ich ciało jest wystarczające. Nie muszą go zmieniać, nie muszą się starać, nie muszą wyglądać jak gwiazda z okładki, bo nikt tak nie wygląda. Jak popatrzysz na panie na ulicy, to nie znajdziesz tam wielu dziewczyn w rozmiarze 34. Tak nie wyglądają dorosłe kobiety, a wmówiono nam, że takie mamy być.

Aleksandra Serocka

One przychodzą do ciebie, bo chcą, byś je sfotografowała?                    

Na początku zapraszałam do współpracy. Teraz moi bohaterowie przychodzą do mnie sami, z różnych miejsc. Mam ogromny dar otwierania ludzi. Rozmawiam z nimi na tematy ważniejsze niż pogoda. Staram się im pomóc wyjść ze skorupy. Daję im przestrzeń do tego, by mogli być sobą i by mogli mówić szczerze oraz otwarcie. Bardzo szybko przełamujemy lody i wchodzimy na bardzo głęboki poziom rozmowy, bycia i odczuwania. Kobiety, które fotografuję, opowiadają o swoich problemach z ciałem, o problemach życiowych, przemyśleniach. Udało mi się przyciągnąć te, które czegoś w życiu poszukują. Kiedy idę do pracy, niekiedy jednego dnia poznaję dwie, trzy osoby! Wychodzę z tych spotkań naładowana pozytywną energią i szalenie zainspirowana. Bo to są piekielnie mądrzy ludzie i tak bardzo wartościowi, że mogę się od nich wiele nauczyć.

Kochaj

Projekt „Kochaj.się”. Zdj: Zosia Lenczewska-Samotyj

Wydaje mi się, że dla kobiet, które fotografujesz, to katharsis.

Na pewno nasze spotkanie to dla nich ogromny krok w wiele stron – przede wszystkim w stronę samoakceptacji. Ja nie robię zdjęć pięknych w formie; one są piękne inaczej niż wszystkie wyretuszowane zdjęcia, więc do mnie przychodzą osoby, które chcą coś przepracować i odważyć się stanąć przed aparatem. Chodzi o oswojenie się z nagością w naturalnej przestrzeni. Wiem coś o tym, bo ja też kiedyś odważyłam się stanąć przed czyimś obiektywem i zobaczyłam, ile mi to dało: jakie jest moje ciało, jak ono wygląda. Przełamałam się. Widzę więc po sobie, jak wiele te zdjęcia wnoszą do życia.

Samoakceptacji i ciałopozytywności poświęcasz bardzo dużo uwagi. Nie do wiary, że masz dwadzieścia dwa lata, a przeszłaś tak długą drogę. Przecież zaburzenia odżywiania sprawiają, że masz swoje ciało za nic. A ty teraz robisz coś takiego. Rozumiem, że akceptujesz się całkowicie…

Ja się uwielbiam!

Zosia Lenczewska-Samotyj
Skoro mi nie przeszkadza, że ktoś przytyje albo schudnie i nadal uważam go za równie wartościową osobę, to dlaczego jemu miałoby to przeszkadzać

Właśnie. Kiedy więc powiedziałaś sobie „dosyć”?

Przełomem był moment, kiedy w trzeciej klasie liceum rzuciłam szkołę. Stało się to po tym, jak przez trzy miesiące podróżowałam po Anglii. Ta podróż nauczyła mnie niezależności, odpowiedzialności, samodzielności. Zupełnie inaczej spojrzałam na świat, w dużo szerszym kontekście. To mi pokazało, że ramy, w których żyjemy, nie do końca są ramami, które mają jakikolwiek sens i byłyby do czegokolwiek potrzebne. Po tej podróży wróciłam do szkoły, gdzie wrzucono mnie w system, w którym nie umiałam się odnaleźć. Patrzyłam na pięknie ubrane koleżanki, na ich fryzury i zadbane, umalowane paznokcie. To niby nie było nic szczególnego, a jednak mnie uwierało. Rzuciłam więc szkołę i znowu wyjechałam do Anglii, gdzie przez dwa miesiące żyłam z niesamowitym człowiekiem, który wiele mi dał pod kątem rozwojowym i duchowym.

View this post on Instagram

Łapię się ostatnio na tym, jak bardzo w ostatnich latach zmieniło się moje podejście do ciała i do nagości. Rok temu, gdy znajomy w czasie festiwalu zaproponował sesję aktu, nie do końca z początku umiałam rozluźnić się i czuć swobodnie, w momencie, gdy w jeziorze, w którym fotografowaliśmy, były też inne osoby. My nadzy – oni w ubraniach. Miesiąc później wylądowałam na plaży dla nudystów, robiłam tu sesję pary. W totalnej już swobodzie i bez skrępowania tym, że jestem naga. Przecież to tylko ciało – a do tego, jakie one wszystkie (te ciała) są piękne! Przez jesień i wczesną zimę nie było mnie w Polsce, wiele we mnie transformowało, dojrzewało, zmieniało. Wróciłam, zaczęłam robić zdjęcia, z początku nieśmiało, dawnym trybem – portrety w plenerze, akty w domu. W maju coś kliknęło, wyszłam z dawności na rzecz czegoś nowego. Sfotografowałam pierwszy akt w plenerze. Wywołał ogromne poruszenie – dziś, po trzech miesiącach, mam za sobą kilkadziesiąt takich sesji, w tym dwie grupowe i dwie wiedźmowe, ale też akt pary (na tej samej plaży nudystów, co rok temu) i męski. Coraz częściej w pracy widuję ludzi nagich niż ubranych. Nagość stała się czymś zwyczajnym, normalnym, w pełni oswojonym. I ta moja, i innych. Ostatnio parę dni spędziłam z cud ludźmi nad rzeką, z częścią z nich kąpałam się nago – tak, jak to robię, gdy jestem sama, a z częścią – w strojach. Tak dużo się zmieniło, że gdy widziałam tę niepewność, to zasłanianie się, odwracanie plecami w czasie przebierania, wydawało mi się to nienaturalne, trzymające w ryzach i niezwalające na swobodę… A przecież kiedyś na basenie, czy w szatni na wfie, dużo normalniejszym było chować się i zasłaniać niż swobodnie być w nagości. Ciało mam takie samo, ono się nie zmieniło, ale podejście jest zupełnie inne – jakby bardziej wolne, otulające, wyluzowane. To są dobre zmiany, podobają mi się. Czuję, że dzięki nim głębiej wchodzę w siebie i jestem bardziej zakorzeniona w odczuwaniu. Podoba mi się to. #bodypositive #cialopozytywne #cialo #nude #akt #portrait #beautiful #bw #blackandwhite #silajestkobieta #girlpower #selflove #bewild #witchcraft #magic

A post shared by KOCHAJ.SIĘ (@kochaj.sie) on

Później mieszkałam na Gran Canarii w górach, w malutkim hostelu wyrytym w jaskini, w przepięknym otoczeniu bez zasięgu i dostępu do internetu. Było tam tylko jedno maleńkie lusterko, więc przez te dwa miesiące praktycznie nie widziałam siebie. Nie miałam też żadnych bodźców z zewnątrz. Dzięki temu mogłam się zagłębić w to, co jest naprawdę ważne. Zrozumiałam dwie rzeczy. Pierwszą: skoro mi nie przeszkadza, że ktoś przytyje albo schudnie i nadal uważam go za równie wartościową osobę, to dlaczego jemu miałoby to przeszkadzać? Drugą: patrzyłam na siebie i na osoby, które tam przychodziły, a z którymi świetnie mi się rozmawiało, i dotarło do mnie, że tak naprawdę dużo ważniejsze od tego, żeby super wyglądać, jest to, żeby być wartościowym człowiekiem. Ważne jest to, co sobą reprezentujemy. Dzięki temu, że nauczyłam się wolności oraz niezależności, zrozumiałam, że marzenia, o które walczyłam, są warte zrealizowania. A nie osiągnę tego, będąc swoim wrogiem.

Podoba mi się, że mówisz o sobie: „Robię fenomenalne zdjęcia, czuję się superkobieco, jestem sobą, jestem ze sobą szczęśliwa”. Ale jak wiesz, wiele współczesnych kobiet – wykształconych, świetnie wyglądających – ma kompleksy, nie potrafi mówić o sobie dobrze. Dlaczego tak jest? To wina naszego świata?

Wychowuje się nas w duchu fałszywej skromności. Gdy mówisz o sobie dobrze, to jesteś traktowana jak próżna. Generalnie łatwiej jest wymienić dziesięć cech, których w sobie nie lubisz, niż te, które w sobie lubisz. Staram się, żeby wszystko w moim życiu było spójne. A jak mogę być spójna i harmonijna, skoro neguję samą siebie jako człowieka? W jaki sposób mogłabym dawać coś dobrego światu, będąc ze sobą pokłóconą? Gdzie w tym wszystkim byłaby wtedy autentyczność i prawda? Dla mnie to jest klucz do wszystkiego. Jeśli będziesz autentyczna, ludzie to zrozumieją i coś do nich dotrze. Kiedyś nie lubiłam stawać przed obiektywem. Nie umiałam się przed nim odnaleźć. Spotkałam się z dziewczyną, którą powiedziała mi: „Zocha, jak chcesz być autentyczna w tym, co robisz, i chcesz, żeby miało to siłę rażenia, to stań przed tym aparatem i poczuj się przed nim swobodnie”. Przyznam, że długo mi to zajęło. Ona powiedziała mi to latem, a ja dopiero w marcu poprosiłam mojego byłego faceta, żeby zrobił mi sesję zdjęciową. Ale w końcu zrozumiałam, że w tym, co robię, muszę być szczera.

Zosia Lenczewska-Samotyj
Gdy tworzyłam portfolio, po wysłaniu dziewczynom zdjęć dostawałam od nich wiadomości, w których pisały, że nasze spotkanie pokazało im, że cudnie jest być sobą. Poczuły się dobrze w swoim ciele. To pokazuje, że jeśli uchwycisz człowieka pięknego naturalnie, to może nie będzie się koncentrował na swoim cellulicie, rozstępach czy zmarszczkach, bo całokształt jest dobry

Dużo piszesz o „złym samomyśleniu”. To jest częste u kobiet, z którymi się stykasz?

Kiedyś tak było, ale od pewnego czasu, na szczęście, widzę pewną zmianę w społecznym myśleniu – coraz więcej kobiet walczy o to, żeby siebie polubić. Chcą być ze sobą za pan brat. To ich świadoma decyzja. Oczywiście w dziewięciu przypadkach na dziesięć usłyszę: „Jestem niefotogeniczna”. Albo: „Nie rób mi zdjęć, bo źle wyglądam”. Tutaj chciałabym podać przykład mojej mamy, która jest cudowną osobą, lecz kiedy przestałam golić nogi i pachy, nie mogła tego znieść. I jeszcze o ile na nogi w końcu machnęła ręką, to o pachach ciągle mówiła, że to nieestetyczne. Na co powiedziałam jej: „Mamo, czy gdyby tobie przez dwadzieścia czy trzydzieści lat nie wmawiano, że ogolone pachy są estetyczne, to czy ty byś w ogóle myślała, że w nieogolonych pachach jest coś nie tak?”. Spojrzała na mnie i powiedziała: „Mhm, w sumie to nie wiem”. To świetnie pokazuje, że wiele z tego, co myślimy o sobie, nie jest nasze, tylko zostało nam wdrukowane. Gdyby nam czegoś nie powiedziano, to nie myślałybyśmy o sobie w taki, a nie inny sposób.

View this post on Instagram

W spokoju. W ciszy. W wierze. W dobru. W cieple. We wsparciu. W otwartości. W wolności. W dzikości. Kobieca obecność przejawia się w każdym aspekcie życia. To, co tłamszone, wychodzi na światło dzienne. Już nie stoi usłużnie z boku, chce iść do przodu, głośno krzyczeć, długo śpiewać, szalenie tańczyć. Oczy błyszczą, gardło nie jest zaciśnięte. Ramiona opadają luźno, nogi są w lekkim rozstawie. Brak lęku świadczy o tym, że miarka się przebrała. Odwaga do pójścia swoją drogą mówi o latach milczenia i nakazów, które okazały się być nie do zaakceptowania. Nie ma drogi powrotnej, nie ma siły, która by odwiodła od tego pomysłu. Chęć zerwania łańcuchów i oderwania się od konwenansów mówi wszystko. Idź za nią, idź. Ona idzie w dobrą stronę. Idzie w stronę, gdzie potrzeby i pragnienia nie są ignorowane i deprecjonowane. Gdzie nie istnieją słowa „nie uda Ci się”, gdzie jest przestrzeń na twórcze działania, wieczne zainspirowanie i popychanie tego świata do przodu. Chodź z nami. Wracamy do Siebie. #sisterhood #siostrzenstwo #piekno #dzikosc #kobiecafotoszkoła #nude #akt #wilderness #intothewild #beautiful #girlpower #sesjazdjeciowa #photoshoot #silajestkobieta #bodypositive

A post shared by KOCHAJ.SIĘ (@kochaj.sie) on

Ty mówisz wprost, że nie retuszujesz zdjęć i nie ingerujesz w wygląd swoich bohaterów.

Parę lat temu uczestniczyłam w sesji zdjęciowej. Spotkałam się z panią fotograf, która najpierw mnie ustawiała: a teraz tu, teraz tam, spójrz w górę, zmień sukienkę, nogę załóż w ten sposób… Po czym dostałam od niej zdjęcia – a byłam młodą osobą, która miała czystą cerę bez zmarszczek – i okazało się, że zostałam tak wyretuszowana, że miałam twarz gładką jak pupa niemowlęcia. Zobaczyłam na zdjęciach jakąś laleczkę, ale nie było tam mnie. Gdy więc zaczęła się moja przygoda z fotografią, powiedziałam: nie będę robić takich zdjęć. Nie chcę tworzyć grafik. Chcę pokazywać, że ludzie są piękni tacy, jakimi są. Gdybym zaczęła ingerować w wygląd moich bohaterów, mijałoby to się z celem. Skoro mam pokazać, że każde ciało jest super, a nagle zaczynam kombinować, to gdzie tu sens i logika? Dlatego owszem, podkreślam kontrast, czasem zmieniam kolory, ale absolutnie nie ingeruję w wygląd czyjegoś ciała. Edytuję, ale nie retuszuję.

Jak twoi bohaterowie to przyjmują? Chyba wiedzą, na co się piszą?

Tak, mówią: „Wow!”. Na samym początku, gdy tworzyłam portfolio, po wysłaniu dziewczynom zdjęć dostawałam od nich wiadomości, w których pisały, że nasze spotkanie pokazało im, że cudnie jest być sobą. Poczuły się dobrze w swoim ciele. To pokazuje, że jeśli uchwycisz człowieka pięknego naturalnie, to może nie będzie się koncentrował na swoim cellulicie, rozstępach czy zmarszczkach, bo całokształt jest dobry. Tylko raz po wykonaniu zdjęcia usłyszałam, że trzeba będzie zmienić kolor oczu i poprawić nos. Odpowiedziałam: „Przepraszam, ja tego nie zrobię, musisz iść do kogoś innego”. Zostało to zaakceptowane.

Drażni cię – i mnie też – podwójna moralność współczesnego świata. Nie mogłam uwierzyć, gdy przeczytałam, że Facebook banuje twoje zdjęcia.

Zawsze staram się zakrywać newralgiczne punkty, a mimo to algorytmy to wyłapują. Doszliśmy do niewiarygodnego poziomu absurdu. Ludzie często mówią, że moje fotografie w żaden sposób nie są erotyczne, bo ja na ciało patrzę jak na coś zwyczajnego, a nie jak na obiekt seksualny. A mimo to algorytm Facebooka tę nagość wyłapuje. Wchodzę potem na inne strony i widzę dziewczyny w mokrych podkoszulkach, sterczące sutki, wyuzdane pozy w lateksie. I to jest ok?! A zwyczajna nagość, w której absolutnie nie ma niczego złego, już nie jest ok? To boli mnie najbardziej.

View this post on Instagram

Mieszkam w kamperze. Żyję w drodze. Dostrajam się do rytmu natury. Nago kąpię się w jeziorze. Spaceruję boso po trawie. Chodzę spać po zachodzie słońca, wstaję wcześnie. Tutaj nikt nie ocenia. Nikt niczego nie wymaga. Nie krytykuje, nie obraża się, nie oczekuje. Wychodzę z natury i przenoszę to podejście na ludzi. Dobrze mi tak. Zapraszam na sesje! 26-28.06 Trójmiasto 01.07 Słupsk 02.07 Kołobrzeg 3-4.07 Szczecin 05.07 Gorzów 08.07 Zielona Góra 10.07 Jelenia Góra 11.07 Wrocław 12.07 Poznań 13.08 Łódź 14-17.08 Warszawa 21-22.08 Kraków 23-25.08 Katowice 26.08 Bielsko-Biała #girlpower #selflove #bodypositive #bw #akt #portrait #portret #sztuka #tattoo #ink #inkedgirl #beautiful #cialopozytyw #photography

A post shared by KOCHAJ.SIĘ (@kochaj.sie) on

Ostatnio zorganizowałam wspaniałe spotkanie, na które zjechało się trzydzieści pięć osób z całej Polski. Kąpaliśmy się w rzece. Z niektórymi z tych osób mogłam swobodnie, bez ubrań, wejść do wody, bo nikomu nasza nagość nie przeszkadzała, nie krępowaliśmy się siebie. Ale była grupka osób, o której wiedziałam, że nie czuje się komfortowo. Kiedy te osoby się przebierały, próbowały zakryć się ręcznikiem. To wydało mi się dużo bardziej sztuczne niż naturalna nagość, w której nie ma dwuznaczności ani podtekstów.

Jakie zdjęcia chcesz dalej robić?

Chciałabym bardzo pójść w stronę aktów, żeby w KOCHAJ.SIĘ była piękna, zwyczajna nagość. Będę ją dalej oswajać, pokazywać, że ludzkie ciało jest dobre takie, jakie jest. Chciałabym robić zdjęcia bardziej artystyczne. Tworzyć fotografie, które pokazują jedność, wspólnotę, współodczuwanie. Marzę, żeby wszystko się pięknie dopełniało, bym mogła w pełni z tego czerpać i dawać światu jak najwięcej.

A jaki byłby twój wymarzony świat?

Opierałby się na zasadzie, że każdy ma prawo do bycia wolnym człowiekiem, każdy ma prawo do szacunku, ma prawo do bycia swobodnym. To byłby w świat, w którym nikt nie bałby się być odrzuconym za to, kim jest, a przede wszystkim byłby to świat, w którym nie rozmawia się o pogodzie, tylko porusza się tematy ważne, bo to z nich bierze się poczucie bliskości, intymności i zrozumienia.

Kamper

Kamper i psy Zosi Zdj: Zosia Lenczewska-Samotyj

Zosia Lenczewska-Samotyj – fotografka uwieczniająca naturalne piękno kobiet i mężczyzn. Na co dzień mieszka w kamperze z dwiema psicami. Świat maluje słowami i widzi go w kadrach. Uważa, że w życiu najbardziej liczy się to, by słuchać serca i spełniać marzenia. Kocha ludzi, choć bardzo ceni sobie swoją samotność. Ucieka od miast, godzinami błąka się po lasach i łąkach. Kocha tatuaże, jest roślinożerką, stroni od używek, a w wolnym czasie planuje czteroletnią podróż do Nepalu.

Zobacz także

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy:

Zainteresują cię również:

Magdalena Lamparska / zdj. Tola Piotrowska

Magdalena Lamparska: Ktoś zabrał nam dziewczyńskość! Jesteśmy nastolatkami, a potem od razu kobietami, mamami, żonami

„Gdybym bardziej w siebie wierzyła to…”. Jak wytrenować pewność siebie?

Jessica Sanders, "Me time. Zaopiekuj się sobą i zostań swoją najlepszą przyjaciółką"

Jak mądrze zatroszczyć się o siebie? Mamy fragment książki „Me time. Zaopiekuj się sobą i zostań swoją najlepszą przyjaciółką”

Martyna Dominikowska

„Dla wielu dziewczyn to rodzaj terapii” – mówi Martyna Dominikowska, trenerka „zakazanego” tańca exotic

Frances McDormand: Przeważnie grałam bohaterki wspierające mężczyzn. To częsty scenariusz wielu kobiet, że wspieramy głównych bohaterów

Izabela Pajor

„My, dojrzałe kobiety, zaczynamy budzić się do życia. Nasza siwa rewolucja dopiero nadchodzi!” – mówi Izabela Pajor

Joanna Cesarz

Joanna Cesarz: Dlaczego mam się porównywać do Anji Rubik, jeśli nigdy nie będę wyglądać jak ona?

Karolina Cwalina-Stępniak

„Samoakceptacja nie ogranicza się jedynie do wyglądu” – mówi coach i mentorka Karolina Cwalina-Stępniak

Basia Kędzior

Hello My Hero. „Wygląd nie mówi o tym, kim się jest, czy jest się lepszym, czy gorszym. Każdy ma tak samo ważny powód i prawo do życia” – mówi Basia Kędzior, dziewczyna z rybią łuską

Co każda dziewczyna powinna wiedzieć? Zobacz grafikę, która podbiła serca kobiet!

„Za dużo pokazuje! Kobieta powinna być skromna” – Ciałopozytywna terapia o toksycznych wzorcach kobiecości

Joanna Jóźwik o akceptacji ciała

Joanna Jóźwik: często słyszę, że wyglądam jak facet, jestem mało kobieca

Joanna Godecka / Damian Deja

Joanna Godecka: gdy ignorujemy nasze emocje, zatykamy na nie uszy, one krzyczą coraz głośniej

Eliza Wydrych skrytykowana za wystający brzuch

Po treningu przeczytała: „ale masz tłuszcz na brzuchu”. W odwecie podała kilka faktów na temat tej części ciała

„Troska o siebie to nie ucieczka do SPA od czasu do czasu. To trudne budowanie rzeczywistości, od której nie chcesz uciekać”. Poruszający wpis Nepenthe

„Nierealistyczne uwielbienie dla siebie skutkuje odpychającym dla innych poczuciem, że wszystko się takiej osobie należy”. O samoakceptacji mówi nam psycholog Katarzyna Wawer-Dziedziak

Maisie Williams

Maisie Williams: nadal leżę w łóżku i przed snem wyliczam rzeczy, które w sobie nienawidzę

„Drażni mnie terror ciałopozytywności, z pozytywności obdzierany” – blogerka szczerze o body positive

archiwum prywatne

Wrzuciłam do sieci swoją fotkę, na której jestem bez makijażu. Zrobiłam to, bo jestem dla siebie ważna

Kompleksy i historie, które kryją się za nimi. Seria zdjęć „Rock Your Body” pokazuje, jak odważna jest prawda

„Polki pozwalają, żeby bez końca dokładać im obowiązków. A zdrowy egoizm jest po to, żeby czasem powiedzieć nie” – mówi Karolina Cwalina-Stępniak, autorka książki „#girlstalk Dziewczyny, rozmowy, życie”

Ula Chincz

Ula Chincz: siwych włosów nie zamierzam się wstydzić i nie zamierzam ich przykrywać!

Katarzyna Bosacka

Katarzyna Bosacka: jestem dumna z moich zmarszczek, bo ciężko sobie na nie zapracowałam

„Podnieść piersi? Ale dla kogo? Mi się podoba i tylko to się liczy” – pisze piosenkarka Tanerélle na Twitterze

Najpopularniejsze

Oto 7 ćwiczeń, za które twój kręgosłup ci podziękuje. Wystarczy niewiele, by poczuć znaczną różnicę

Ćwiczenia na biust. 6 sposobów na ujędrnienie i podniesienie piersi

Twój kręgosłup potrzebuje wsparcia? Oto kilka ćwiczeń, które go wzmocnią

Choroby mają zapach – wiedziałaś o tym?

Stanie na rękach – krok po kroku

Stanie na rękach – krok po kroku

Jak pozbyć się oponki z brzucha

4 sposoby na pozbycie się oponki z brzucha. I nie chodzi wcale o robienie brzuszków

Dlaczego związki, które miały trwać całe życie, tak często się rozpadają?

Ćwiczenia na rozciąganie barków

Rozciąganie stawów barkowych – te ćwiczenia na pewno ci się przydadzą

Joga hormonalna – sposób na równowagę

Fit Matka Wariatka / Facebook

Agresja i fałszywa troska na profilu „Fit Matki Wariatki”. Przyszedł czas na pato-fitness. Hello Zdrowie mówi temu nie!

kobieta na wydmach

„Odpuszczanie” jest dobre dla ambitnych i konsekwentnych kobiet – podpowiada nam psycholożka Anita Kruszewska

Kobieta

5 błędów, które popełniasz przed 10 rano

Kasia Bigos trenerka

Ćwiczenia na ramiona z hantlami – wypracuj smukłe ramiona

kobieta w pracy

Czujesz, że tracisz moc? Oto 10 sposobów na zapewnienie sobie energii w ciągu dnia

8 rzeczy, za które pokochają cię twoje stawy. Nie tylko wysiłek fizyczny!

Smartfon a dolegliwości / istock

Smartfon a dolegliwości, które może wywołać. To nie tylko bezsenność