Przejdź do treści

„Żałuję dziś pójścia do łóżka, bo gdybym miała do siebie więcej szacunku, odmówiłabym”

Zdjęcie: iStock
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
Raven Saunders
Raven Saunders w niezwykłym geście na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio wsparła wszystkie mniejszości
Simone Biles rezygnuje z igrzysk w trosce o swoje zdrowie psychiczne
Simone Biles postawiła na pierwszym miejscu zdrowie psychiczne. Sponsorzy olimpijscy i fani popierają jej decyzję
MZS odradza wyjazd do popularnych wakacyjnych kierunków
Popularne kierunki wakacyjne uznane za obszary wysokiego ryzyka epidemicznego. MSZ i ECDC odradzają podróżowanie w te lokalizacje
Kiełki słonecznika – właściwości, wartości odżywcze, hodowla
Wentworth Miller
Wentworth Miller, gwiazdor „Skazanego na śmierć”, wyznał, że ma autyzm. „Ma to kluczowe znaczenie dla tego, kim jestem”

Różne są powody, aby iść z kimś do łóżka. Co człowiek, to historia – mówi psychoterapeuta Michał Pozdał. Ola i Zuza, nie były pewne, czego chcą. „Byłam sparaliżowana, nie chciałam się wycofywać teraz, wyszłabym na jakąś straszną lakę, która sama nie wie, czego chce”. Dziś żałują. Kto ponosi za to odpowiedzialność?

To było w innym życiu

Ola ma 28 lat. Spotykamy się w kawiarni obok dużej korporacji w centrum Warszawy, Ola pracuje jednej z dużych zagranicznych firm. Ma na sobie elegancki płaszcz i modne buty na niskim obcasie. – Niechętnie do tego wracam – mówi, popijając czarną kawę. – To inne życie. Dziś bym nie pozwoliła na to, żeby ktoś wymusił na mnie miejsce siedzące w pociągu, a co dopiero seks.

Poznaliśmy się na stażu w redakcji, kończyłam dziennikarstwo i próbowałam się gdzieś zaczepić. Kamil był w takiej samej sytuacji, mało kasy, nie wiadomo, co dalej. Chcieliśmy robić coś ambitnego, ale zapowiadało się, że czeka nas korpo, ewentualnie prowadzenie Facebooka w jakiejś firmie. Porażka. Spotykaliśmy się kilka tygodni, na fali wspólnej frustracji. Nie podobał mi się, był bardziej jak starszy brat albo przyjaciel. Byliśmy blisko, wiedziałam, że mu się podobam, wiedziałam też, że muszę się w porę wycofać, żeby nie robić mu nadziei.

Zaczęłam wspominać, że podoba mi się jakiś chłopak, żeby poczuł, że on nie jest w tym kręgu. Nie reagował, przymykał na to oko. Przytulał mnie i dotykał, coraz mniej jak przyjaciel. Udawałam, że nie widzę, nie reagowałam. Nie chciałam go stracić, czułam się winna, że dałam mu nadzieję. Miałam poczucie winy, że go użyłam, żeby się pocieszyć w kryzysie. Próbowałam poluzować kontakt, zamiast 15 esemesów dziennie – 5. Zamiast telefonicznych konsultacji w sprawie tego, jaki makaron kupić, stawiałam na jedną rozmowę dziennie. Raz mu nawet powiedziałam: „Kamil, szybko się zaprzyjaźniliśmy, ale wiesz, chyba zachowujemy się jak stare małżeństwo”. Śmiał się i ja się śmiałam.

Lubiłam go, ale zaczynała mi ciążyć ta intensywność. Byłam może trochę samotna i zagubiona, miałam dużo zmartwień, co dalej, jestem dorosła, muszę zarobić, muszę się spełnić.

Chciałam uciec do kogoś z tym smutkiem, Kamil czuł to samo. Próbował mnie pocałować dwa razy, udało mi się jakoś wykręcić. Udałam, że nie rozumiem i odsunęłam się, zajrzałam w telefon. Po imprezie redakcyjnej trochę się wstawiłam i pozwoliłam mu włożyć mi rękę pod spódnicę. Przytulaliśmy się i popijaliśmy wino. Potem poszliśmy do mnie. W windzie się ocknęłam, że przecież ja wcale nie chcę. I to błąd. Może po prostu przetrzeźwiałam.

Kiedy weszliśmy do mnie, pozwoliłam mu działać. Byłam sparaliżowana, nie chciałam się wycofywać teraz, wyszłabym na jakąś straszną lakę, która sama nie wie, czego chce. Przespałam się z nim, bo czułam, że powinnam, czułam się winna. Myślę, że nic się nie stało, ale nie wspominam tego zbyt dobrze, raczej z niechęcią do siebie. W trakcie czekałam, aż po prostu skończy albo wyobrażałam sobie, że to ktoś inny.

Jesteś mi coś winna

Zuza zawodowo robi zdjęcia. Widzimy się po jej powrocie z wakacji, jest opalona i uśmiechnięta, pokazuje mi kilka zdjęć z wyjazdu. Śmiejemy się i narzekamy na pogodę. – Stresuję się, ale zaczynajmy – przerywa. – Zgadzam się na rozmowę, bo może inne dziewczyny oszczędzą sobie takich doświadczeń. Nie jesteśmy nikomu nic winne. To krótka historia.

Miałam chłopaka, Tomka. Byliśmy razem 8 lat. Długo, za długo. Odchodziłam kilka razy, ale zawsze wracałam. Bałam się być sama, nie chciałam iść w próżnię. Ale po 8 latach, kiedy w naszym związku nie działo się nic, żadnych planów na przyszłość, pomyślałam, że nie mogę tracić życia. Żyliśmy plecami do siebie, każdy zajęty sobą, swoją pracą, swoją rodziną. Miałam 31 lat. Tomek miał na mnie sposoby, na smutnego chłopca. Nie godził się z moim odejściem, mówił, że mnie kocha.

Przez pół roku znosiłam jego żałobę po mnie. Sypiałam z nim raz na tydzień, czasem raz na 10 dni. Mówił, że tęskni i że nie radzi sobie. Dzwonił po pijaku i opowiadał głupoty, że się zabije. Spotykaliśmy się na mieście, on mówił, że pięknie wyglądam i z grubsza gadaliśmy o tym, że ja sobie układam życie, a on nie. Robiłam mu darmową psychoanalizę w barze. Szliśmy do niego, kochaliśmy się, potem wracałam do siebie.

Wcale nie chciałam z nim uprawiać seksu. Czułam, że jestem mu coś winna. Na początku pewnie sama byłam w procesie rozstania, ale przez kilka miesięcy spłacałam chyba jakiś dług. Tak czułam, że chodzę do niego, bo uratował mnie z toksycznego domu, bo pomagał finansowo, bo zabierał na wakacje. A ja sama czułam się gorsza.

Jedyne, co mu mogłam dać, to seks. Kiedy odwoływałam spotkania, robił awantury, że nim gardzę i że on jeszcze nie jest gotowy, żeby być beze mnie, że jestem mu to winna. Więc szłam na to, nie protestowałam. Tomek żartował, że mamy luźny związek. Pomyślałam, że zrobiłam błąd nie zrywając kontaktu, bo ja nie mam z nim żadnego związku, spotykałam się z innymi facetami, o których mu nie mówiłam. Domyślał się, że pewnie są inni kandydaci na jego miejsce, ale nie dopytywał.

Poznałam Piotrka na imprezie u znajomych z pracy, szybko poszliśmy do łóżka, byłam zauroczona: przystojny, mądry, ogarnięty. Po kilku tygodniach powiedziałam Tomkowi, że mam kogoś i więcej się nie spotkamy. Powiedział, że prosi mnie, żebym się z nim kochała ostatni raz na pożegnanie. Zgodziłam się. Potem zgodziłam się jeszcze 3 razy.

 

Żałuję dziś, bo gdybym miała do siebie więcej szacunku, odmówiłabym

Ale on mnie prosił albo szantażował. Nie umiałam się mu sprzeciwić. Czułam się winna, że go zostawiam. Myślałam też, że to tylko seks, o którym szybko zapomnę. Wspominam z niesmakiem tamten czas, Tomka za to nienawidzę. Wymusił to na mnie i dobrze o tym wie.

Kto jest winien?

Rozmowa z Michałem Pozdałem, psychoterapeutą i  seksuologiem, wykładowcą  Uniwersytetu SWPS. Założyciel Instytutu Psychoterapii i Seksuologii w Katowicach, autorem książki „Męskie sprawy. Życie, seks i cała reszta”.

Ola i Zuza zdecydowały się na seks nie do końca tego chcąc. Były namawiane więc uległy, ale nie czują się z tym dobrze. Kto jest winny takim nadużyciom?

Nigdy nie dojdziemy do tego kto jest winny. Jeśli nie dochodzi do przemocy, nadużyć psychicznych i fizycznych, to warto zastanowić się, dlaczego kobieta decyduje się na takie relacje. Może to wzorce z poprzednich faz życia albo kwestia osobowości. Może ma na przykład osobowość zależną, ludzie z takimi cechami są w stanie zrobić bardzo wiele dla kogoś, w kim są zakochane. Wiem, że to, co zaraz powiem może kogoś oburzyć, ale taka osoba może wyciągać dla siebie wiele korzyści z takich trudnych sytuacji. Są to tak zwane korzyści wtórne.

Michał Pozdał Zdjęcie: archiwum prywatne

Co to mogą być za korzyści w takich sytuacjach?

Może to być na przykład bycie ofiarą, które jest w naszej kulturze bardzo opłacalne. Budzi się współczucie, można o sobie też wtedy lepiej pomyśleć, samemu sobie współczuć. Można w ten sposób odsunąć od siebie negatywne emocje i przypisać je drugiej stronie. Można być bohaterką reportażu. To może być bardzo narcyzujące. Sugeruję, aby patrzeć na takie sytuacje pod różnym kątem.

Panie same do końca nie wiedziały, czego chcą. Nie miały jasności co do swoich uczuć. Druga strona miała jasność.

To też jest korzyść, ktoś inny podejmuje za mnie decyzję, nie muszę się konfrontować, nie muszę brać odpowiedzialności, nie muszę o tym myśleć. To jest duża korzyść. Oczywiście równolegle może pojawić się cierpienie z tego powodu.

 

Jak sobie radzić z toksycznym szefem

Jak rozpoznać takie sytuacje w odpowiednim momencie? Jak siebie otrzeźwić, jeśli ma się taką tendencję?

Trzeba zadać sobie pytanie, czego się chce i dlaczego. Wiele osób, które stawiają siebie w takich sytuacjach, ma skłonności masochistyczne, to dla nich korzyść. To może być forma triumfu. Kiedyś ktoś traktował mnie w ten sposób, ale teraz ja sama poddaję się takiemu traktowaniu z własnej woli, więc triumfuje. Masochista zawsze triumfuje.

Wchodząc w relacje nigdy nie wiemy, jak to będzie, wszyscy mamy tendencję do przedstawiania siebie jako dużo zdrowszych emocjonalnie. Jeśli ktoś odchodzi z relacji, kiedy dostrzega problem, to jest okej. Jeśli nie potrafi odejść, sytuacje negatywne między ludźmi się powielają, to wtedy radziłbym udać się specjalisty i popracować nad sobą.

Dlaczego ludzie chodzą ze sobą do łóżka? Pytam, bo czuję, że zmierzamy do tego, że powody są nieoczywiste.

Na Uniwersytecie w Teksasie zrobiono badania na ten temat, wyodrębniono 237 powodów, dlaczego ludzie chodzą ze sobą do łóżka. Z psychologicznego punktu widzenia chodzi głównie o prokreację, tworzenie więzi. Ale w trakcie tego badania padały różne odpowiedzi: znajomi mnie namówili, było mi przykro, chciałam/chciałem się pocieszyć, przegrałem zakład itd. Ktoś odpowiedział nawet, że chciał spotkać Boga. Najczęściej u podstawy leży rozładowanie napięcia seksualnego.

Czy celem człowieka powinno być uprawianie seksu z najwłaściwszego powodu? Intymność, miłość – czy to powinno być najwłaściwszym celem?

Nie, absolutnie nie. Nie ma jednego właściwego powodu. Jeśli ktoś uprawia seks z nudów i jest mu dobrze, to wszystko jest okej. Przez media, filmy, romantyczne opowieści gloryfikujemy miłość i seks. Patrzymy na relacje seksualne romantycznie. Takie są tendencje, ale proszę zwrócić uwagę, że romanse kończą się zazwyczaj, kiedy para się spotyka. A trudu, który ich potem czeka w pracy nad relacją, już nie widzimy. Nie ma jednego słusznego powodu, aby iść kimś do łóżka. Alarmujące jest, kiedy odczuwamy przez to cierpienie albo kiedy nie możemy się pohamować.

Zobacz także

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy:

Zainteresują cię również:

Joanna Pachla pokazała, czego partnerzy zabraniają kobietom

„Brania antydepresantów i chodzenia do psychiatry. W tajemnicy to robię”. Joanna Pachla pokazała, czego partnerzy zabraniają kobietom

Joanna Godecka, psychoterapeutk

„Tyle razy słyszałam, że go zdradzam. Żałuję, że tego nie zrobiłam”. Joanna Godecka o patologicznej zazdrości w związku

Logan Ury/ Materiały prasowe

„Miło jest czuć motyle w brzuchu, ale one mogą nas sprowadzić na manowce” – mówi Logan Ury, coach randkownia

Rozmawiasz? Nie przerywaj, nie kończ czyjejś myśli i nie mów za innych

Dorota Proba: Często tworzymy sobie nieprawdziwy obraz tego, kim jesteśmy, kim jest nasz partner i jaką parą jesteśmy. Te pytania potrafią nas wybić z ugruntowanego przekonania

poranek po

„Gdybym tak mogła cofnąć czas…” Co zrobić, jeśli zaliczyłaś seks z niewłaściwych powodów albo z niewłaściwym facetem?

Zdrada emocjonalna – definicja, jak sobie z nią poradzić?

Współzależność w związku. Jak ją rozpoznać u partnera?

Ewa Jarczewska-Gerc

Dr Ewa Jarczewska-Gerc: Kobietom wmawia się, że równowagę osiągną dopiero wtedy, kiedy będą miały swoją drugą połówkę

Czy naprawdę wiosna to pora na zakochiwanie się? Działa aura, natura, przypadek?

„Rozwód to nie znak, że dwie osoby się nie rozumieją, ale znak, że właśnie zaczęły”. Rozwód może być czymś pozytywnym. Sprawdź, co mówią o tym mądre kobiety

Jak się zakochują mężczyźni, a jak kobiety? O tym, jak działa i na czym polega chemia miłości, opowiada prof. dr n. med. Robert Jach

Kobiety zakochują się inaczej niż mężczyźni. Odpowiada za to chemia miłości – wyjaśnia prof. dr n. med. Robert Jach

7 komplementów, które warto mówić sobie w łóżku

Dlaczego związki, które miały trwać całe życie, tak często się rozpadają?

Co czwarte dziecko w Polsce rodzi się w związku pozamałżeńskim – wynika z danych GUS

Kobieta i mężczyzna leżą w łózku. Widać jedynie ich stopy

Konstruktywna awantura to nie oksymoron, czyli dlaczego czasem warto się porządnie pokłócić z partnerem

„W obecnej sytuacji nie jesteśmy w stanie uciec od tego, od czego do tej pory uciekaliśmy. I nagle może się okazać, że jest super! Mamy naprawdę dobrych i mądrych ludzi blisko siebie” – mówi Marysia Organ, dziennikarka i blogerka

Magda Jarosz: Wstyd jest emocją, którą najmniej rozumiemy i z którą najbardziej boimy się spotkać

Kobieta przy liściach

Jak nie być zazdrosnym? Chorobliwa zazdrość a zdrada

seniorki, przyjaciółki

„Mężów mogę mieć kilku, a na przyjaźń trzeba sobie zasłużyć”. Czyli kiedy przyjaźnisz się 57 lat

Miłosne (nie)porozumienie stron, czyli 7 sposobów na udany związek

Joanna Jedrusik

Joanna Jędrusik: „Tinder zapełnia jakąś pustkę, a jednocześnie inne pustki tworzy”

kobieta na łóżku

„Odmowa nie zabija”. Czyli jak sobie radzić, gdy słyszymy „nie” w seksie? – podpowiada seksuolożka Małgorzata Iwanek

Sekrety szczęśliwych par – 10 filarów udanego związku

Najpopularniejsze

Ćwiczenia na biust. 6 sposobów na ujędrnienie i podniesienie piersi

Choroby mają zapach – wiedziałaś o tym?

Intymne dolegliwości rowerzystek. Sprawdź, jak zadbać o siebie w trakcie rowerowych wojaży

Kobieta popijająca winko

„Alkoholiczka, która pije wino albo piwo, twierdzi, że nie ma problemu”. Kobiecy alkoholizm

4 sposoby na pozbycie się oponki z brzucha. I nie chodzi wcale o robienie brzuszków

Kobieta mindfulness

Mindfulness dla początkujących. Kasia Bem zdradza 5 prostych zasad uważności

Twój kręgosłup potrzebuje wsparcia? Oto kilka ćwiczeń, które go wzmocnią

Fit Matka Wariatka / Facebook

Agresja i fałszywa troska na profilu „Fit Matki Wariatki”. Przyszedł czas na pato-fitness. Hello Zdrowie mówi temu nie!

Kobieta trzyma psa na rękach

Stres. Jak sobie z nim radzić? Oto 14 pomysłów, jak poradzić sobie ze stresem

Ćwiczenia na rozciąganie barków

Rozciąganie stawów barkowych – te ćwiczenia na pewno ci się przydadzą

kobieta na wydmach

„Odpuszczanie” jest dobre dla ambitnych i konsekwentnych kobiet – podpowiada nam psycholożka Anita Kruszewska

7 najgorszych typów butów dla twoich stóp. Jakie obuwie może być niebezpieczne?

Dzień się dopiero rozpoczął, a ciebie już ktoś wyprowadził z równowagi? Poznaj 5 kroków, które pozwolą zapanować nad emocjami

Anja Rubik: nastolatki uczą się, że macica nie jest śmietnikiem na sprężynki

Oto 7 ćwiczeń, za które twój kręgosłup ci podziękuje. Wystarczy niewiele, by poczuć znaczną różnicę

brzuszki na piłce

Sposób na bolące lędźwie. Jak sobie ulżyć?