Przejdź do treści

„Koronawirus odebrał mi wszystkie siły” – mówi chora na Covid-19 Anna, 40-letnia pielęgniarka z Kalisza

Pielęgniarka a koronawirus. Zdj: pexels.com
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
Simone Biles rezygnuje z igrzysk w trosce o swoje zdrowie psychiczne
Simone Biles postawiła na pierwszym miejscu zdrowie psychiczne. Sponsorzy olimpijscy i fani popierają jej decyzję
MZS odradza wyjazd do popularnych wakacyjnych kierunków
Popularne kierunki wakacyjne uznane za obszary wysokiego ryzyka epidemicznego. MSZ i ECDC odradzają podróżowanie w te lokalizacje
Kiełki słonecznika – właściwości, wartości odżywcze, hodowla
Wentworth Miller
Wentworth Miller, gwiazdor „Skazanego na śmierć”, wyznał, że ma autyzm. „Ma to kluczowe znaczenie dla tego, kim jestem”
Ukraińskie stewardessy zmieniają uniformy. Obcisłe spódnice i szpilki odchodzą do lamusa!
Ukraińskie stewardessy zmieniają uniformy. Obcisłe spódnice i szpilki odchodzą do lamusa!

– Stres bardzo pogarsza samopoczucie w tej chorobie. Pogłębia go jeszcze odcięcie od świata, bezsilność, groźby. To część dramatu tej choroby – mówi zarażona koronawirusem Anna, 40-letnia pielęgniarka z Kalisza. Rozmawiamy w 25 dniu jej kwarantanny.

Iwona Dudzik: Zaraziła się pani podczas pracy, na oddziale chirurgii Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Kaliszu. Wie pani od kogo?

Anna: Prawdopodobnie od pacjenta zero w naszym szpitalu.

Prawdopodobnie?

Podobno 15 marca się nim opiekowałam. Tak ustalono w postępowaniu epidemiologicznym i wpisano w dokumentacji, ja nawet tego chorego nie kojarzę. Słyszałam, że był to starszy mężczyzna, trafił do nas na planową operację. Z początku nic nie wskazywało na to, że jest zakażony. Kiedy wystąpiły objawy został przeniesiony na OIOM, gdzie 23 marca zmarł.

Dwa dni później przyszedł wynik testów na COVID-19, dodatni. Tego samego dnia zamknięto oba oddziały wraz z personelem. Wszystkim pacjentom i pracownikom pobrano wymazy. Akurat tego dnia nie było mnie w szpitalu, bo po dyżurze byłam w domu.

Lek. Dorota Kotowska / http://kotowskamedycyna.pl/

Jak się pani dowiedziała?

Była piąta rano, zadzwoniła oddziałowa. Krótko powiedziała, że oddział został zamknięty, nie stawiamy się w pracy. Wszyscy idą do kwarantanny. Ci, którzy akurat byli w szpitalu mają zakaz opuszczania szpitala, pozostałe osoby, w tym ja – kwarantannę domową. Lista nazwisk pracowników poszła już do Sanepidu, od tej pory jesteśmy pod jego nadzorem.

Mąż wyjechał już do pracy, zadzwoniłam do niego. Od razu wrócił. W jego firmie wiedzą, gdzie pracuję, nie robili problemów.

Jak pani zareagowała?

Czułam strach, jak chyba każdy. Zastanawiałam się ile mogło być zakażonych pacjentów. Jak długo byłam narażona? Szybko okazało się, że był więcej niż ten jeden, doszły nowe zgony. Zaczęło się nerwowe oczekiwanie, czy będę miała objawy. I na telefon z Sanepidu, który wciąż się ze mną nie skontaktował. U innych koleżanek dawno już pobrano wymazy, miały nawet wyniki. U mnie cisza. Coraz bardziej martwiłam się o męża i synów.

Pamięta pani ten moment, kiedy pomyślała: oho, zaczęło się?

W czwartej dobie kwarantanny, w nocy obudził mnie potworny ból głowy. Oczodoły były ciężkie i uciskające. Miałam gorączkę. Z trudem podniosłam się z łóżka. Sił starczyło mi tylko aby dojść do kuchni, wziąć paracetamol i popić wodą z czajnika. Może to grypa? Przecież nie od razu musi być koronawirus – pocieszałam się. Rano ból głowy już nie pozwolił mi wstać. Nie byłam w stanie ani otwierać, ani zamykać oczu. Tkliwość gałek ocznych była nie do wytrzymania. Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam, a przechodziłam nie raz grypę czy zapalenie oskrzeli.

Gorączka narastała do ponad 39 stopni. O przełknięciu choćby kęsa jedzenia nie było mowy.

nastolatka gra na perusji

Przyjęłam podwójną dawkę środków i w tym stanie zaczęłam pisać smsy do koleżanek, aby podały mi numery kontaktowe do Sanepidu. Kiedy się dodzwoniłam do stacji, była godzina 18. Kazali natychmiast zgłosić się na oddział zakaźny w Kaliszu. Akurat nie mieli wolnej karetki, polecili zasłonić twarz tym, co akurat mam pod ręką i pojechać własnym samochodem do szpitala. Koniecznie z mężem, absolutnie z nikim z zewnątrz.

Przy okazji okazało się, dlaczego do tej pory do mnie nie zadzwonili: mieli błędny numer telefonu.

Pospiesznie spakowałam się i w ciągu godziny wyruszyliśmy.

Anna, pielęgniarka
W czwartej dobie kwarantanny, w nocy obudził mnie potworny ból głowy. Oczodoły były ciężkie i uciskające. Miałam gorączkę. Z trudem podniosłam się z łóżka. Sił starczyło mi tylko aby dojść do kuchni, wziąć paracetamol i popić wodą z czajnika. Może to grypa? Przecież nie od razu musi być koronawirus – pocieszałam się

Jaką sytuację zastała pani w szpitalu?

Już na mnie czekano. Do budynku weszłam przez wskazane drzwi, zamykając je za sobą. Śluza prowadziła wprost do mojej sali izolacji. Od razu pojawiły się lekarka i pielęgniarka w pełnym profesjonalnym zabezpieczeniu: przyłbice, maski, kombinezony. Pobrano wymazy z jamy ustnej, krew, zostałam zbadana. Wszystko to bardzo sprawnie i szybko.

Potem drzwi się zamknęły i od tej pory kontaktowałam się z nimi już tylko telefonicznie.  Telefon i ładowarka – to obowiązkowe przedmioty, które musiałam zabrać do szpitala.

Wyposażono mnie w zestaw do inhalacji, termometr i leki. Zostałam też poinstruowana co mam robić – wszystkie czynności trzeba było wykonywać samemu. Pielęgniarka często dzwoniła i pytała czy inhalacja zrobiona, czy leki przyjęłam. Podawano je tak samo jak posiłki – zostawiając w śluzie pod drzwiami. Kiedy pracownik opuszczał śluzę należało otworzyć drzwi i zabrać to, co dla mnie zostawił.

Mimo wszystko czułam ulgę. Jeśli coś złego zacznie się dziać, od razu się mną zajmą.

Bez środków do życia w czasach pandemii. Co z zatrudnionymi na „śmieciówkach” i właścicielkami jednoosobowych firm?

Jak wyglądała pani izolatka?

Nie była jakaś bardzo mała. Z oknem, łazienką i telewizorem, ale nawet go nie włączałam. Po pierwsze było to płatne, a ja nie wzięłam pieniędzy. Po drugie – wystarczał mi telefon, który i tak szybko mnie męczył.

Na szczęście pani stan się nie pogarszał.

Kiedy rano wzięłam prysznic i leki, przez chwilę poczułam się odrobinę lepiej.  Zastanawiałam się jaki będzie wynik testu. Zaczęłam dopuszczać myśl, że może to jednak to: koronawirus SARS-CoV-2. Bałam się. Gdyby pojawiły się kłopoty z oddychaniem, trafiłabym pod respirator. Myślałam: oby tylko do tego nie doszło.

To wykańczało mnie psychicznie.

Wynik testu był ciosem?

Rano 31 marca dowiedziałam się, że jestem dodatnia. Co gorsza akurat chwilę wcześniej zadzwonił mąż. Mówił, że źle się czuje: bóle głowy, ciężkie oczy. Także starsze dziecko dostało gorączki 38 stopni i kaszel.

Dla mnie to była tragedia. Natychmiast powiedziałam o tym mojemu lekarzowi. Chcieli od razu przyjąć męża na oddział, ale co z dziećmi? Nie można poprosić o opiekę dziadków, ani nikogo innego. Mąż chciał mimo wszystko zostać z synami. Sanepid się zgodził i opracował plan: mąż będzie się leczyć w domu. A gdyby objawy się nasiliły, miał dzwonić na numer alarmowy. Karetka zawiozłaby jego oraz  dzieci do Poznania – jego na oddział dla dorosłych, a chłopców na pediatrię.

Jak nam wychodzi praca zdalna? Zarówno introwertycy, jak i ekstrawertycy odczuwają społeczną izolację na swój sposób

Co pani czuła?

Nigdy w życiu nie czułam takiego napięcia. Stres i chęć ratowania rodziny dały mi taką adrenalinę, że zapomniałam o swoim stanie. Myślałam tylko „Boże, żeby to się dobrze skończyło! Obyśmy z tego wyszli, to dalej już damy sobie radę”.

Na szczęście dzięki lekom i inhalacjom duszności u mnie nie wystąpiły. Mój stan stawał się coraz bardziej znośny. Kolejną dobrą informacją było to, że rentgen nie wykazał zmian w płucach. W tej sytuacji zdecydowano, że z uwagi na sytuację w domu lepiej będzie mnie wypisać. Wyszłam 1 kwietnia, w czwartej dobie hospitalizacji.

Wspólna kwarantanna trwa nadal?

Tak, oficjalnie cała nasza czwórka jest na kwarantannie. Nasze samopoczucie polepszyło się, ale kłopoty nie skończyły się.

Dlaczego?

Ciągnie się sprawa błędnego numeru. Codziennie podjeżdża radiowóz sprawdzając czy przebywamy na kwarantannie i za każdym razem upominają mnie, że nie odbieram telefonu. Któreś dnia próbowałam do nich wyjść i z daleka krzyknąć, że mają zły numer, ale gdy tylko stanęłam w drzwiach w naprawdę dużej odległości, głośno wezwali mnie, aby się nie zbliżać.

Napięcie w placówkach wychowawczych w czasach kwarantanny. "Zaczynają się nastroje buntownicze, dzieciaki szepczą między sobą o zbiorowych ucieczkach"

Mija 25 dzień pani kwarantanny. Wiadomo, kiedy będzie koniec?

Zgodnie z procedurą po przechorowaniu COVID-19 dwa kolejne testy muszą być ujemne. Pierwszy wykonany w święta dał ujemny wynik.  Wczoraj miałam pobrany drugi wymaz, czekam na rezultat.

Kiedy zbadani będą pozostali członkowie rodziny? Nie mamy informacji. Od dawna nie mają objawów. Na szczęście zakażenie przebiegło u nich łagodniej niż u mnie, 11-letni syn w ogóle zakażenie przeszedł bezobjawowo.

Anna, pielęgniarka
Nigdy w życiu nie czułam takiego napięcia. Stres i chęć ratowania rodziny dały mi taką adrenalinę, że zapomniałam o swoim stanie

Jeśli okaże się, że wszyscy są zdrowi, co pani planuje?

Chciałabym normalnie funkcjonować, zrobić wiosenne porządki w ogrodzie. Teraz jeszcze nie jestem w stanie. Jestem za słaba, męczy mnie kaszel. Marzy mi się spokój, relaks.

W czasie, kiedy pani przeżywała trudne chwile, toczył się dramat pani koleżanek zamkniętych w szpitalu. Niektóre nie wytrzymywały psychicznie napięcia i załamywały się. Część z nich po kwarantannie zamknęła się w sobie, widać, że ta choroba coś złego robi z psychiką ludzi.

Stres bardzo pogarsza samopoczucie w tej chorobie. Pogłębia go jeszcze odcięcie od świata, bezsilność, groźby. To część dramatu tej choroby.

Kardiolog sportowy: to nie jest czas na bicie rekordów i dokonywanie rewolucji w swoim życiu

Z kolei pielęgniarki, które wciąż pracują, spotykają się z hejtem. Ludzie nie wpuszczają ich do autobusów, żądają wyprowadzenia się.

Ludzie zapominają, że zarazić się mogą wszędzie, nie tylko od pracowników szpitala. Dziś nikt nie ma pewności, czy sam nie jest zakażony. Na szczęście mam rodzinę, która pomaga. Zawsze ktoś zrobi zakupy i stawia pod bramą. Gdyby nie oni, nie wiem co by było.

Szefowa zakładowego związku zawodowego pielęgniarek powiedziała, że wysłano was na koronawirusa niczym nieuzbrojonych żołnierzy na czołgi. Czuła się pani jak mięso armatnie?

Cały czas pracujemy z pacjentami na pierwszej linii frontu, a do chwili pojawienia się koronawirusa w szpitalu nie miałyśmy nawet masek. Już wcześniej pytałyśmy o środki ochrony osobistej. Spokojnie, spokojnie, jeszcze jest czas – słyszałyśmy wtedy. O naszej ochronie dowódcy pomyśleli zbyt późno.

Mówi się: co cię nie zabije, to cię  wzmocni. Czy koronawirus w czymkolwiek panią wzmocnił?

Dał mi wręcz poczucie kompletnej niemocy. Chwilami puszczały mi nerwy, siadałam i płakałam. Zwłaszcza wtedy, gdy z sanepidu dostawałam sprzeczne informacje o dacie zakończenia kwarantanny, a policja miała pretensje o brak kontaktu, choć już wiele razy podawałam im prawidłowy numer. Do zdrowienia potrzebuję spokoju, a ciągle go nie mam.

Co będzie dalej? Na to nie mam wpływu. O tym wirusie ciągle bardzo mało wiemy, dopiero się go uczymy. Nie są jeszcze znane odległe konsekwencje choroby. Dlatego poddałam się i czekam.

Nadzieję daje mi tylko to, że kiedyś ten koszmar się wreszcie skończy. W końcu kiedyś musi.

Zobacz także

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy:

Zainteresują cię również:

Dwie kobiety w oknie

Akademiki UJ i UW będą dostępne także dla niezaszczepionych studentów

Obowiązkowe szczepienia dla medyków w Polsce

Obowiązkowe szczepienia dla polskich medyków. Morawiecki: rozważamy taki wariant

Znieczulica i zobojętnienie ludzi na informacje o COVID-19

Znieczulica i zobojętnienie ludzi na informacje o COVID-19. „Co poszło nie tak?” – pytają eksperci

Tekturowe łóżka w wiosce olimpijskiej. Mają zapobiegać współżyciu?

Kartonowe łóżka w Tokio. Zdaniem olimpijczyków mają na celu „zabicie intymności wśród sportowców”. Jak jest naprawdę?

Handel fałszywymi zaświadczeniami o szczepieniu kwitnie. Wiele osób nie wie, że posługiwanie się nimi jest przestępstwem

Para młoda

Od 6 czerwca kolejne luzowanie obostrzeń. Minister zdrowia przedstawił plany na najbliższy miesiąc

„Jakby agresja była wpisana w zawód medyka”/fot. Getty Images

Plucie, szarpanie, wyzywanie, atak nożem. „Jakby agresja była wpisana w zawód medyka”

Biuro

Pierwsze zwolnienia z pracy osób niezaszczepionych na COVID-19. Czy pracodawca ma takie prawo?

Anna Szymczak-Krasoń, pielęgniarka

„Zanim pacjent trafi do lekarza, wyżyje się na pielęgniarce” – mówi Anna Szymczak-Krasoń, pielęgniarka

5 powodów, dlaczego lekarze i lekarki są ważniejsi od pielęgniarek i pielęgniarzy. Wylicza Mama Psychiatra

5 powodów, dlaczego lekarze i lekarki są ważniejsi od pielęgniarek i pielęgniarzy. Wylicza Mama Psychiatra

dziewczyny na wakacjach w pandemii

Prof. Włodzimierz Gut: osoby niezaszczepione zaczynają pasożytować na zaszczepionych

Kobieta się szczepi

Przedstawicielka WHO o działaniach Polski wobec pandemii: proces szczepień przebiega bardzo sprawnie

Pokład samolotu

Minister zdrowia o paszportach covidowych: za kilka dni chcemy podłączyć się do systemu

Kobieta w maseczce ochronnej

Jest rozporządzenie wobec maseczek na otwartym powietrzu. Kiedy się z nimi pożegnamy?

Co zamiast kwarantanny? Anglicy wpadli na pewien pomysł i będą go testować/fot. iStock

Co zamiast kwarantanny? Anglicy wpadli na pewien pomysł i będą go testować

podróże w pandemii

Parlament Europejski poparł paszporty szczepionkowe. Będą zależne od rodzaju szczepionki na COVID-19

Lekarz w stroju ochronnym

Wstrząsająca relacja pielęgniarki ze szpitala, w którym zabrakło tlenu dla chorych. „To było piekło”

Kobieta na plaży

W maju zostaną otwarte siłownie, baseny, muzea, galerie handlowe, hotele i restauracje. Premier ogłosił plan odmrażania gospodarki

Koronawirus w supermarketach

Koronawirus w supermarketach. Gdzie najłatwiej się nim zarazić podczas zakupów?

New Delhi, pandemia

Ekstremalnie trudna sytuacja epidemiczna w Indiach. „Ludzie umierają w męczarniach”

pandemia koronawirusa

Podczas pandemii zmarło najwięcej Polaków od wojny. To efekt COVID-19, ale prawdopodobnie nie tylko

Lieg

„Cud w Lieg”. COVID-19 omija tę miejscowość – ani jeden z mieszkańców nie zaraził się koronawirusem

Kobieta pisze na laptopie. Obok siedzi pies

Szczepienie na COVID-19 a dzień wolny od pracy. To „koszt, który może zostać przez firmy poniesiony”?

Lekarka

Czy respiratory zabijają a szczepionki to eksperyment „godny Hitlera”? Doktor Michał rozprawia się z teoriami koronasceptyków

Najpopularniejsze

Ćwiczenia na biust. 6 sposobów na ujędrnienie i podniesienie piersi

Choroby mają zapach – wiedziałaś o tym?

Intymne dolegliwości rowerzystek. Sprawdź, jak zadbać o siebie w trakcie rowerowych wojaży

Kobieta popijająca winko

„Alkoholiczka, która pije wino albo piwo, twierdzi, że nie ma problemu”. Kobiecy alkoholizm

4 sposoby na pozbycie się oponki z brzucha. I nie chodzi wcale o robienie brzuszków

Kobieta mindfulness

Mindfulness dla początkujących. Kasia Bem zdradza 5 prostych zasad uważności

Twój kręgosłup potrzebuje wsparcia? Oto kilka ćwiczeń, które go wzmocnią

Fit Matka Wariatka / Facebook

Agresja i fałszywa troska na profilu „Fit Matki Wariatki”. Przyszedł czas na pato-fitness. Hello Zdrowie mówi temu nie!

Kobieta trzyma psa na rękach

Stres. Jak sobie z nim radzić? Oto 14 pomysłów, jak poradzić sobie ze stresem

Ćwiczenia na rozciąganie barków

Rozciąganie stawów barkowych – te ćwiczenia na pewno ci się przydadzą

kobieta na wydmach

„Odpuszczanie” jest dobre dla ambitnych i konsekwentnych kobiet – podpowiada nam psycholożka Anita Kruszewska

7 najgorszych typów butów dla twoich stóp. Jakie obuwie może być niebezpieczne?

Anja Rubik: nastolatki uczą się, że macica nie jest śmietnikiem na sprężynki

Dzień się dopiero rozpoczął, a ciebie już ktoś wyprowadził z równowagi? Poznaj 5 kroków, które pozwolą zapanować nad emocjami

Oto 7 ćwiczeń, za które twój kręgosłup ci podziękuje. Wystarczy niewiele, by poczuć znaczną różnicę

brzuszki na piłce

Sposób na bolące lędźwie. Jak sobie ulżyć?